Þessi þróun er bein afleiðing af nýju deiliskipulagi miðbæjarins sem byggir á gamaldags viðhorfum til eldri byggðar. Samskonar þróun átti sér stað í fjölmörgum borgum vesturlanda á 7. og 8. áratug síðustu aldar oft með sorglegum afleiðingum. Eigendur fasteigna sáu sér þá hag í því að láta húsin vísvitandi drabbast niður og jafnvel hleypa þar inn útigangsfólki og skapa eldhættu með það að markmiði að þrýsta á um niðurrifsleyfi.

Ýmislegt bendir því miður til þess að sambærilegar aðferðir hafi verið að ryðja sér til rúms í Reykjavík. Töluverð ásókn er í húsnæði og byggingarrétt í miðbænum og í mörgum tilvikum hafa fasteignafélög lagt mikið á sig við að koma leigjendum úr húsum til þess eins að láta þau standa auð og drabbast niður.
Tilgangurinn virðist oftast vera sá að þrýsta á um enn meira niðurrif og byggingarmagn en gert var ráð fyrir í nýlega samþykktu deiliskipulagi sem Torfusamtökun hafa þegar varað við.  Svo virðist sem sumir fasteignaeigendur telji samningsstöðu sína þeim mun betri því sóðalegri sem húseignirnar og umhverfi þeirra eru.

Á svo kölluðum Hverfisgötureit, sem fjallað hefur verið um í fréttum, setti borgin það skilyrði fyrir niðurrifi að í stað gömlu húsanna yrðu reistar byggingar sem féllu að umhverfinu. Það virðast eigendur ekki sætta sig við og þrýsta nú á um að fá að rífa húsin þótt ekki sé búið að samþykkja teikningar af því sem á að koma í staðinn.

Torfusamtökin telja óviðunandi að fyrirtæki sem hyggjast hagnast á framkvæmdum í miðbænum taki borgina í gíslingu með þessum hætti og setji t.a.m. verslun við Laugaveg í uppnám. Það er mikilvægt að skipulagsyfirvöld og þeir sem annast eftirlit með ástandi fasteigna láti þá sem ástunda slík vinnubrögð ekki hagnast á athæfinu enda sýnir reynslan erlendis frá að ef ekki er tekið á slíku af ákveðni ágerist vandinn hratt.

Í miðbæ Reykjavíkur eru dýrustu fasteignir á Íslandi og verðlag hátt á alþjóðlegan mælikvarða. Það hefði verið hægt að nýta hina miklu eftirspurn eftir fasteignum í miðbænum til þess að fegra bæinn og draga fram það besta í eiginleikum hans. Þess í stað hefur orðið öfugþróun samanborið við margar borgir í Evrópu. Ástæðan er ásókn í að byggja stöðugt meira án tillits til umhverfisins í stað þess að styrkja umhverfið.

Á sama tíma og miðbæir margra Evrópulanda hafa gengið í endurnýjun lífdaga með því að færa gömul hús til fyrri glæsileika líður Laugavegurinn og íbúar miðbæjarins fyrir þróunina hér og skipulag sem hvetur til hnignunar fasteigna í stað þess að ýta undir að húsum sé vel við haldið eða þau gerð upp.

Það er ólíðandi fyrir íbúa miðbæjarins og Íslendinga sem unna höfuðborginni að farið sé með miðbæ Reykjavíkur á þennan hátt. Víða annars staðar hafa borgaryfirvöld fundið leiðir til að hindra slíka þróun. Það er mikilvægt að yfirvöld í Reykjavík bregðist við á sama hátt, eyði óvissu og hverfi frá skaðlegri skipulagshugsun svo snúa megi þróuninni við.

Stjórn Torfusamtakanna, 26. mars 2008.

Snorri Freyr Hilmarsson, formaður
Áshildur Haraldsdóttir
Guðjón Friðriksson
Pétur H. Ármannsson
Þórður Magnússon

]]> Tue, 15 Jan 2008 18:13:21 GMT http://torfusamtokin.blog.is/blog/torfusamtokin/entry/413683/ http://torfusamtokin.blog.is/blog/torfusamtokin/entry/413683/?t=1200258963 Þann 10. janúar sl. birti Fréttablaðið á forsíðu skoðanakönnun, þar sem fólk var spurt hvað ætti að gera við húsin að Laugavegi 4 og 6. Svona til að halda því til haga, þá vildu 30,9% aðspurðra láta byggja þar stórt og glæsilegt hótel. 41,5% vildu að reistar yrðu nýjar byggingar á lóðunum, þar sem umfang húsanna og útlit þeirra tæki betur mið af núverandi götumynd heldur áðurnefnt hótel og 27,6% vildu að húsin yrðu friðuð. Niðurstaðan gefur því til kynna að ekki virðist djúpur ágreiningur vera milli hinna tveggja síðarnefndu hópa hvað varðar hæð og umfang húsanna, en ólíkar skoðanir hinsvegar varðandi væntanlegt útlit þeirra.
En hér vaknar spurning.
Er það raunverulega svo að þau 41,5% Reykvíkinga sem vilja ný hús byggð samkvæmt nýjum teikningum kjósi að þau líti út með öðrum hætti, en þeim sem endurspeglar byggingarsögu borgarinnar á síðari hluta 19. aldar og kæri sig ekkert um að húsin við Laugaveg 4 og 6, geti útlitslega fallið í flokk með Aðalstræti 10, Geysishúsinu og Bernhöftstorfunni? Sorglegt ef satt er!!
Eða gæti það verið að einhverjir, innan þessa fyrrgreinda hóps, sjái húsin fyrir sér í því sem næst upprunalegri mynd, þar sem þó er unnið eftir nýjum teikningum og húsin aðlöguð nýju hlutverki? Getur verið að þeir hinir sömu séu hræddir við hugtakið friðun, hugtak sem búið er að menga allhressilega með því að tvinna það saman við hugtökin stöðnun og afturhald, og kjósi þar af leiðandi ekki að líta á sig sem friðunarsinna? Viðkomandi telur að með friðun sé verið að tryggja ömurlegt ástand þessara gömlu húsa við Laugaveg um ókomna tíð.
Hér er ekki um annað að ræða en grátlegan misskilning. Friðunarsinnar hafa engan áhuga á viðhalda núverandi ásýnd umræddra húsa. Friðunarsinnar hafa engan áhuga á stöðnun. Það sem þeir kjósa er gömlum húsum sé sýnd tilhlýðileg virðing ... og hvers vegna í ósköpunum ætti friðun, verndun og umhyggja fyrir hinu gamla að vera í einhverri mótsögn við framfarir?
Út um allan heim eru lagðar gríðarlegar fjárhæðir í verkefni er snúa að verndun, viðhaldi og endurbyggingu á hinu gamla. Hið fræga Parthenon á Akrópólis-hæð í Aþenu er eitt dæmi og Frúarkirkjan í Dresden er annað. Í mörgum borgum í Evrópu sem fóru illa út úr loftárásum í síðari heimstyrjöldinni hefur ógrynni fjár verið varið til endurbyggingar á merkum byggingum. Í einni fegustu borg veraldar Prag, er haldið fast í byggingararfinn. Sama á við um París og Flórens. Varla væri verið að standa í þessu, einungis í því augnamiði að tryggja algjöra stöðnun!!
Nei, þvert á móti, á þessum stöðum trúir fólk því að framtíðin byggist á fortíðinni. Fortíðin er aðlöguð kröfum framtíðarinnar, í stað þess að hún sé þurrkuð út. Og þessi nálgun á viðfangsefninu virðist virka því í dag þykja áðurnefndir staðir dásamlega fallegir og eru eftirsóknarverðir áfangastaðir fjölda ferðamanna.
Aftur til Íslands. Árið 1983 voru „framfarasinnar“ á ferð í Aðalstrætinu, rifu Fjalaköttinn og núverandi húsnæði TM var byggt í staðinn. Klárlega höfðu Íslendingar ekkert að gera með elsta uppistandandi bíóhús í Evrópu. En í hverju fólust framfarirnar? Nú á dögum líta mjög margir á niðurrif Fjalakattarins sem meiriháttar menningarslys og þar hafi „framfarasinnarnir“ stigið stórt skref afturábak. Fróðlegt væri að vita hvaða hlutverki þetta hús gengdi nú til dags, ef því hefði verið þyrmt og það lagfært með viðeigandi hætti. Það gæti til dæmis verið gott innlegg til kynningar á Reykjavík sem kvikmyndaborg, eins og góðir menn hafa lagt til, og veitt borginni sérstöðu umfram aðrar borgir!!

Og það sem meira er ... sérstaðan er framtíðin. Að hafa eitthvað fram að færa sem fáir eða engir aðrir geta boðið upp á. Þar gegnir byggingararfurinn veigamiklu hlutverki, því meðal annars þar liggur sérstaðan.

Það verður að hafa í huga að Húsafriðunarnefnd hefur ekki tekið fyrir það endanlega að til greina komi að vinna töluvert með húsin, lyfta þeim upp, byggja í skarðið á milli húsanna þar sem nú eru skúrabyggingar og á baklóðinni.

Ef spurt er hvort reisa eigi nýjar byggingar á lóðunum sem taki frekar mið af núverandi götumynd, þá er nokkuð ljóst að margir þeirra sem svara þessari spurningu játandi eru fylgjandi tillögum Torfusamtakanna að því hvernig vinna mætti með götumyndina.

Það er einnig ljóst að ef húsin verða ekki friðuð þá leikur enginn vafi á því að byggt verður samkvæmt núverandi teikningum, byggingu sem könnun Fréttablaðsins leiddi í ljós að stór hluti þjóðarinnar er ósáttur við. Eins er það ljóst að ef húsin verða friðuð þá kemur það vel til greina að byggja samkvæmt nýjum teikningum að stórum hluta.

Þar með er það villandi eða beinlínis rangt að taka þau tvö sjónarmið, annars vegar það að byggja samkvæmt fyrirliggjandi teikningum og hins vegar byggja samkvæmt nýjum teikningum, og tefla þeim saman gegn friðun hússins þegar þetta ætti í raun að vera öfugt:
Þrír af hverjum fjórum vilja ekki að byggt verði samkvæmt fyrirliggjandi teikningum.

Greinin birtist í Fréttablaðinu 11. jan. 2008

Húsafriðunarnefnd fyrir þann mikla kjark sem þeir hafa sýnt, Svandísi Svavars og Margréti Sverris fyrir vasklega framgöngu, Ólafi F. sem lét ekki af sinni skoðun , Oddnýu Sturludóttir sem tók undir sjónarmið okkar heilshugar og að lokum Degi B.

Það er óhætt að segja að áskorun okkar allra í Torfusamtökunum til Dags borgarstjóra hafi borið árangur. Það er engin vafi á því að hann átti mikin þá í því að málin eru í þeim farvegi sem þau eru í dag. Ef Dagur hefði ekki gripið inn í og óskað eftir því að fá að athuga með fluttning húsanna hefðu þau að öllum líkindum verið rifin. Um leið vakti hann athygli á þessu máli og viðurkenndi mikilvægi húsanna sem slíkra.

Virðingarfyllst

Sveinbjörg Jónsdóttir

teiknari, FÍT
_________________________________________
Sæll Dagur,

Ég vil hvetja þig til að varðveita fegurðina í miðbænum okkar.

Umfram allt með því að leyfa ekki nýbyggingar sem einkennast af stórum, flötum, mónótónískum húsgöflum úr gleri og steynsteypu. Sem eru háreistari en þau hús sem fyrir voru. Ef þetta kostar bætur til einhverra húseiganda við Laugaveginn vil ég frekar sem skattgreiðandi taka því.

Einar Sigvaldason
_________________________________________
Sæll Dagur - og gleðilegt nýtt ár.

Ég verð að leggja nokkur orð í belg vegna þróunarinnar sem á sér stað í miðbænum.

Til stendur að rífa húsin á Laugavegi 4 - 6. Það gæti orðið bara núna á næstu dögum. Þessi hús eru byggð annars vegar 1890 og hins vegar 1871. Þessi hús láta ekki mikið yfir sér. En það er einmitt kostur, til dæmis skyggja þau ekki mikið á sólina.

Á reitnum á að rísa fjögurra hæða steinsteypt hótel- og verslunarhús. Ég hef séð tillögur að þessari byggingu á teikniborðinu. Ég veit ekki hvernig teikningarnar líta út í dag – en það sem ég sá, var eins og stafli af örbylgjuofnum. Mjög svipað byggingunni sem reis á lóð Stjörnubíós við Laugaveginn. En einmitt efri hluti Laugavegarins, Hlemmur og nágrenni er mjög gott dæmi um hvernig gamli miðbærinn er að verða. Hann er farinn að minna á nokkrar ónefndar borgir á meginlandinu, sem voru svo illa sprengdar í stríðinu að ekki stóð steinn yfir steini. Þær voru endurbyggðar á ódýran og fljótlegan máta; beinar einfaldar línur, mikið af gleri og steinsteypu. En því miður eru þetta ekki þær borgir sem maður heimsækir til að hafa það huggulegt.

Það er hægt að byggja upp í miðborginni, þannig að hún haldi mikilvægi sínu – án þess að glata persónuleika hennar og sögu. En það þarf að gera með upplýstum hætti og af yfirsýn.

Mér skilst að Húsafriðunarnefnd hafi veigrað sér við að alfriða húsin, til að koma ekki í veg fyrir að þau yrðu hækkuð um eina hæð. En þessvegna sér verktakinn sér leik á borði - og ætlar að sópa þeim á brott, í eitt skipti fyrir öll. Þannig að nú er boltinn hjá þér, kæri borgarstjóri, að koma í veg fyrir enn eitt skipulagsslysið í miðbænum. Við höfum einfaldlega ekki lengur efni á meira niðurrifi. Það eru of mörg hús farin. Það skiptir ekki máli hvort að þau séu lítil, látlaus og kannski ómerkileg. Þau eru minnisvarðar. Það skiptir ekki heldur máli þó að lítið sé eftir af upprunalegu útliti húsana, eða að þau séu í slæmu ásigkomulagi. Ef þau eru rifin og fjögurrra hæða steinsteypt hótel eru byggð í staðinn, þá verður ekki aftur snúið.

Kær kveðja,

Óskar Jónasson,
kvikmyndagerðarmaður.
_________________________________________
Ágæti borgarstjóri

Vegna allara þeirra áforma um niðurrif húsa við Laugaveg og annars staðar í okkar gamla borgarhluta langar mig að segja eftirfarandi:

Sjálf hef ég endurbyggt tvö af eldri húsum borgarinnar (Gamla pósthúsið (1847) og Laufásveg 43 (1903)) og í bæði skiptin fengið lof - að verki loknu ! En margir vildu rífa húsin í stað endurbygginar í upphafi, en hugur þeirra er annar til slíks nú.

Húsið á Eyrarbakka - eitt elsta hús landsins - stóð til að rífa þegar afi minn Halldór Kr. Þorsteinsson og amma mín Ragnhildur Pétursdóttir voru beiðn af þjóðminjaverði að kaupa það til að bjarga því. Þau gerðu það. Þau höfðu kjarkinn til þess. Var það slæmt? Hefur einhver áform um að rífa það nú ? Ekki tókst að bjarga pakkhúsunum 1952, Kaupfélag Árnesinga reif þau og flutti viðina til Þorlákshafnar í skemmubyggingu sem síðar brann, Ég tel að enginn sé stoltur af því verki.

Í haust var ég í Kaupmannahöfn. Á hótelinu var kynningarblað um hvað væri markvert að sjá , og þar var vísað í gamla byggð gulra verkamannahúsa sem stand nálægt Nýhöfninni. Þau verða áreiðanlega ekki rifin héðan af. Öll voru þau í stíl víð Laugaveg 4 - 6 en bara 100 sinnum fleiri ! Ég trúi því að við stöndum ekki verr að varðveislu menningar okkar en Danir. Flestir íbúar allra landa voru og eru alþýðufólk, og sagan er þeirra og okkar allra. Byggingarsagan er sú sýnilegasta . Við eru líka stolt af henni, það má sjá af sýningunni 874 +/- 2. Hún er glæsileg. Varla var hún gerð ókeypis .

Ég skora á alla sem völd , þor og getu hafa að varðveita okkar arf, þótt sumir telji hann ómerkilegan. Það þóttu handritin líka nema hjá nokkrum sévitringum sem tóku þau í sínar hendur, Við getum svo sem ennþá etið þau ! Það má líka alltaf byggja seinna - landið fer ekki !

Með trú á að okkur takist að varðveita upphafið að uppbyggingu Reykjavíkur úr bæ í borg - Við höfum alltaf haft kjark, líka núna.

Sæll Borgarstjóri Reykjavíkur!
Dagur B. Eggertsson
_________________________________________
Ég hvet þig eindregið til að breyta um stefnu varðandi timburhús og hlaðin steinhús Reykjavíkur, sérstaklega í miðbænum. Þau eru öll gömul og börn síns tíma. Þau segja mikla sögu bara með tilvist sinni þar sem þau eru og skapa andrúmsloft, sem ekki er hægt að endurskapa með nýjum (steinsteyptum) húsum, jafnvel þótt þau taki hermimið af gömlu húsunum. Við höfum afskaplega lítið af fornum húsum og hýbýlum, og nú þegar er búið að rífa of mörg þeirra. Okkur ber því að vernda þau tiltölulega fáu sem eftir eru. Það er skynsamlegt út frá svo til öllum sjónarhornum séð, nema ef vera skyldi sjónarhorni auðmanna (og um það má meira segja deila).

Því hvet ég þig til að ...

í fyrsta lagi að friða Laugaveg 4 og 6 á þeim stað sem þau hús eru núna,

í öðru lagi að friða öll gömul timburhús og hlaðin steinhús í gamla hluta Reykjavíkur,

í þriðja lagi að setja bann á niðurrif allra timburhúsa og hlaðin steinhús í allri Reykjavík, nema með sérstökum undanþágum,

í fjórða lagi styrkja fólk og fyrirtæki með beinum eða óbeinum hætti (t.d. niðurfellingu fasteignaskatta) í að viðhalda gömlum timburhúsum og hlöðnum steinhúsum.

Og loks, þétting byggðar á ekki að vera á kostnað gömlu húsanna Reykjavíkur!

Bestu nýárskveðjur
Sighvatur Sævar
_________________________________________
Kæri borgarstjóri.
Það er von mín að þín verði minnst sem manns sem hafði kjark til þess að standa á móti niðurrifsöflum þeim sem hika ekki við að má burt söguleg verðmæti miðbæjarins.
Vegni þér vel,
Gylfi Baldursson
_________________________________________
Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri Reykjavíkur

Ég undiritaður tek undir ályktanir Boston-fundar Torfusamtakanna
27.12. s.l. og skora á þig að leita allra leiða til að fyrirbyggja
óafturkræfar skemmdir á götumynd neðri hluta Laugavegar, sem
fyrirhugaðar eru með niðurrifi eða flutningi á húsunum við Laugaveg
4-6.

Virðingarfyllst

Jens A. Guðmundsson, læknir
Oddagötu 14
101 Reykjavík
_________________________________________

Kjarni málsins er hins vegar sá að eftir sem áður verður samfelld 19. aldar húsaröð varanlega skemmd. Húsaröð sem nær nokkuð óslitið frá Lækjargötu að apótekinu við horn Vegamótastígs.

Borgarstjóri getur stigið skrefið til fulls og bjargað götunni og hámarkað þannig framtíðarverðmæti Laugavegar sem verslunargötu.

Fundurinn var mjög vel sóttur, staðurinn var þéttsetinn og fólk stóð hvarvetna, í stigum og út á götu, svo margir urðu frá að hverfa.

Margt var reifað en nokkur þeirra helstu atriða sem komu fram á fundinum eru:

-Það er skylda borgarinnar að endurskoða aðalskipulag og þar með deiliskipulag í hvert sinn sem nýr meirihluti tekur við svo það endurspegli gildismat og væntingar íbúanna til umhverfisins eins og það er á hverjum tíma. Nýr borgarstjórnarmeirihluti hefur því öll spil á hendi að snúa við þeirri óheillaþróun sem núgildandi skipulag og deiliskipulag svæðisins býður heim.

-Meginatriði fundarins var því áskorun til borgarstjóra að leita allra leiða til að þyrma húsunum við Laugaveg 4 – 6 og snúa frá niðurrifsstefnunni.

-Áskorun þar um þurfa sem flestir að senda borgarstjóra svo hann sjái að fólki er ekki sama um eyðileggingu miðbæjarins. Netfang borgarstjóra er:

  borgarstjori@reykjavik.is

-Með þátttöku skapast tækifæri til að snúa þessari þróun við. Það er því afar mikilvægt að sem flestir sendi borgarstjóra skeyti eða bréf og lýsi hug sínum. Annaðhvort stuttlega með eigin orðum eða nýti sér punkta frá Torfusamtökunum. Torfusamtökin hafa þegar komið slíkum áskorunum á framfæri við borgarstjóra.

-Það eru veigamikil rök til þess að í Reykjavík, rétt eins og í öðrum borgum Evrópu, skipti samstæð heild í hinum sögulega miðbæjarhluta borgarinnar mestu máli þegar kemur að því hvernig slíkir bæjarhlutar virka sem menningarlegt hjarta borgarinnar, auk þess sem þeir laða að sér fjárfestingu til borgarinnar allrar.

-Í þessu tilliti er Reykjavík 30 árum á eftir því sem tíðkast í Evrópu þar sem áhersla er lögð á að endurheimta þau gæði sem gömlu bæjarhlutarnir hafa uppá að bjóða.

-Það eru því ríkir almannahagsmunir í húfi að snúið verða frá þeirri stefnu niðurrifs sem verið hefur við lýði allt frá 1962 og jafnvel lengur. Verndun Laugavegar 4 – 6 er því mikilvægt merki um að nýr meirihluti vilji endurskoða þessa stefnu.

-Torfusamtökin hafa undanfarið sýnt fram á að framtíðartækifæri Reykjavíkur, bæði menningarlega og fjárhagslega, eru fólgin í virðingu fyrir byggingararfinum. Slík tækifæri hafa verið nýtt, t.d. með uppbyggingu á Torfunni, í Aðalstræti og á fleiri stöðum í gamla bænum, er sýna að verndun er verðmætasta uppbyggingin. Sú friðun húsa sem nú stefnir í allt í kring um laugaveg 4-6, það er húsanna við Laugaveg 2, 10, 11 og 12, gerir Laugaveg 4-6 að slíku tækifæri þar sem hægt er að auka gæði heildarinnar ríkulega í stað þess að rýra hana.

Hér á eftir koma minnispunktar sem við settum saman varðandi Laugaveg 4 og 6.

1. Það er til lausn sem hæfir metnaði borgarinnar þar sem saga götunnar lifnar og vernd og uppbygging fara saman. Hjörleifur Stefánsson hefur tekið saman greinargerð þar sem fram kemur áætlaður kostnaður við það að fara þá leið sem Torfusamtökin hafa bent á. Hægt er að byggja gott verslunarrými undir húsin og nýta pláss á milli þeirra sem og bak við til að ná fram stórum hluta af því byggingarmagni sem samþykkt hefur verið. Tillaga Torfusamtakann er í raun mun meira í ætt við það sem sett var fram í deiliskipulaginu frá 2003 bæði hvað varðar byggingarmagn og nýtingu.

2. Bæði húsin eru meðal allra elstu húsa í Reykjavík, eldra húsið er frá 1871 og það yngra frá 1890.

3. Samkvæmt áliti Borgarminjavarðar stóð til að húsin tvö yrðu varðveitt. Í deiliskipulagsvinnu var þessu hins vegar snúið á hvolf og lagt til að öll hús á reitnum ættu að fara, þar á meðal friðað hús, Laugavegur 2.  Húsafriðunarnefnd og Borgarminnjavörður kusu að gera málamiðlun til að bjarga Laugavegi 2 frekar en að standa fast á sínu, þennan viðsnúning verður þó að skoða í því ljósi að umræðan á þessum tíma var almennt neikvæð varðandi gamla bæinn og þau því undir mikilli pressu.

4. Þau standa í elsta hluta götunnar og eru tenging verslunargötunar við einn best varðveitta hluta miðbæjarins, þ.e. Þingholtin. Þau standa einnig mitt á milli húsa sem eru friðuð eða eru á leiðinni að verða friðuð. Húsaröðin frá Bankastræti 2 (Bernhoftsbakarí) og að Laugavegi 12b eða jafnvel 16 verður að teljast afskaplega heilleg og hefur í heild sinni mikið varðveislugildi. Verðmæti götunnar í heild sinni mun tvímælalaust rýrna mikið með tilkomu byggingar sem er í jafn lítilli sátt við umhverfið og raun ber vitni. Bygging sem er í hróplegu ósamræmi við þá viðleitni í átt að verndun sem sýnd hefur verið að undanförnu m.a. með tillögu að friðun 10 húsa við Laugaveg.

5. Fyrrnefndur spotti er án efa meðal fjölförnustu göngu-leiða erlendra ferðamanna um borgina.

6. Nýbyggingin kemur til með að standa sólarmeginn og mun skyggja á frekar sólríkan stað á Laugavegi.   Í könnun sem gerð var nýlega þar sem kannað voru tilfinningar fólks gagnvart tilteknum svæðum í RVK, kom í ljós að fólk var í meira lagi jákvætt gagnvart neðsta hluta Laugavegar og er það að öllum líkindum m.a. því að þakka hvað núverandi hús eru lágreist og skyggja lítið á sólu, einnig hafa aðrar kannanir bent á það að fólki líður vel í sögulegu umhverfi. Að sama skapi kom í ljós að tilfinningar fólks voru í neikvæðari kanntinum gagnvart efri hluta Laugavegar þar sem byggðin er bæði háreistari og nýrri.

7. Aðkoma bæði Húsafriðunarnefndar og Rýnihópsins voru ekki í samræmi við gefin loforð. Nánar er farið í þetta í meðfylgjandi gögnum en við þau má bæta að umboð rýnihópsins var naumt og stjórnsýsluleg staða óljós. Einnig má nefna að Húsafriðunarnefnd neitaði að taka endanlega afstöðu til niðurrifs þessara húsa nema fyrir lægi hvernig unnið væri með götumyndina. Byggingarfulltrúi veitti að lokum endanlegt byggingar-leyfi þó svo að úrskurður lægi ekki fyrir frá Húsafriðunarnefnd.

8. Reynslan af þessum húsum segir okkur að ekki er lengur nóg að rýna á húsin ein og sér, þegar ákvörðun um varðveislu er tekin, heldur þarf að meta þau tækifæri sem eru í hverju tilviki að skapa stærri heildir, óháð gildi einstakra húsa og nýtingu þeirra. Það var ekki síst það sem mönnum yfirsást í þessu tilviki, tækifærið til að mynda eina heild úr elsta hluta Laugavegarins. Afskræmt og niðurnítt útlit húsanna í núverandi mynd og annmarkar á notagildi þeirra (smæð) í núverandi mynd var það sem horft var á, auk þess sem menn höfðu ekki ímyndunarafl (eða vilja) til að finna aðrar lausnir.

9. Hitt er að það er ekki hægt að redda of miklu byggingarmagni á lóð með útlitshönnun nýbygginga einni og sér, sama hvað menn reyna. Ef magnið er of mikið fyrir reitinn, getur enginn arkitektúr bjargað því. Með nýbyggingunni við Laugaveg verður til brunagafl upp að nýlega friðuðu húsi. Ólíkt gömlu brunagöflunum frá fyrri hluta 20. aldar sem áttu sér gildar sögulegar skýringar verður byggt upp af þessum brunagafli. Því á hann engan rétt á sér, heldur verður hann tákn um skipulagsmistök við úthlutun byggingarmagns.

10. Með hliðsjón af því lóðabraski sem einkennt Laugaveginn síðustu ár, og má þar sérstaklega nefna Laugaveg 74 þar sem lóðin ásamt byggingarrétti var komin í sölu tæplega viku eftir að búið var að fjarlægja gamla húsið, er nauðsynlegt að gera ráðstafanir til að fyrirbyggja að þessi saga endurtaki sig ekki hvað varðar Laugaveg 4 og 6. Allt bendir til þess að húsin tvö verði fjarlægð af lóðinni í byrjun nýs árs, eftir að jólaverslun lýkur. Þegar "vandamálið" (þ.e. gömlu húsin) eru úr sögunni, verður þá eigendunum frjálst að hefja blómleg viðskipti og innleysa kótagróða sinn af því ríflega byggingarmagni sem þeim hefur verið úthlutað í deiliskipulagi á kostnað heildarmyndar götunnar? Við getum ekki fullyrt ekki að sú verði raunin, en bendum á að með því að heimila niðurrif húsanna er um leið búið að útiloka þann kost að endurreisa elsta hluta götunnar t.d. á þann hátt sem Torfusamtökin settu fram í formi tillögu fyrr á þessu ári. Meðan húsin standa er ekki of seint að vinda ofan af þessu máli og nýta það tækifæri sem hér er til að endurreisa þennan elsta hluta götunnar með þeim hætti sem nú tíðkast í miðbæjum evrópska borga með virðingu fyrir sögulegu umhverfi að leiðarljósi. ]]> Thu, 27 Dec 2007 02:59:03 GMT http://torfusamtokin.blog.is/blog/torfusamtokin/entry/399632/ http://torfusamtokin.blog.is/blog/torfusamtokin/entry/399632/?t=1198604927 Við erum þjóð.

 Við erum um 304 þús og um 170 þús af okkur versla vörur og stunda vinnu

 Við erum með sex verslunarmiðstöðvar eða kjarna á höfuðborgarsvæðinnu

Í þeim eru allavega 4 búðir uppí 30 búðir, meiri hlutinn með yfir 15 búðir

Við förum í þúsindum saman inní eina byggingu undir þeirri undirskrift að:

Hérna eru bestu kaupin, gæðin, afgreiðsla og aðstæða

Og er það nóg til þess að við fórnum sögufrægum stöðum, vegum og verslunum eða skemtistöðum fyrir?

Ég segi nei og ég veit að þið gerið það líka, persónulega hata ég þessar risa vöxnu fjós sem við kjöggumst inní kýreygð til að láta stórbóndana mjólka okkur eftir oft allt erfiðan dag á túninu.

Ég heiti Hjálmar Karl og ég elska laugarveginn, ég finn allt sem mér girnist á laugavegi, ég mér minningar, góðar eða slæmar sem ég vill ekki miss frá þessari götu og mér finnst ég hafa rétt afþví að ákveða hvað gerist fyrir aðall götuna okkar sem íslendingur, ég vill ekki að hún verði notuð til að búa til eitthverjar tilganglausa fjármuni í 15-20 ár þegar mörg þessa bygginga hafa veit okkur tilfinninga,sögulegt og minningarlegt gildi í fleiri áratugi!

 Mér langaði bara að skrifa hér og sýna stuðning minn, ég mæli með því að þið gerið það

Ég er tvítugur með dislexíu en ég samt skrifaði eitthvað, bara eitthvað smá til þess að sýna að mér væri sama! 

Hjálmar Karl

NIÐUR MEÐ FRAMKVÆMTIR SEM EIGA SÉR ENGAN ENGAN ENGAN TILGANG! 

Stóran meirihluta af því niðurrifi sem uppi eru áform um, er hægt að koma í veg fyrir ef almenningur krefst þess.

Torfusamtökin eru einnig kjörinn vettfangur fyrir allar umræður um þessi mál, þannig að burtséð frá því hvað fólki finnst um einhver ákveðin tiltekin hús, skráið ykkur.

Best er að senda tölvupóst á

  torfusamtokin@hive.is

Kær kveðja

Þórður]]> Tue, 18 Dec 2007 23:57:16 GMT